Linux jak Windows

Przez długie lata żyłem w mocnym przekonaniu, że nie zobaczę nigdy Linuxa, który w użytkowaniu byłby równie prosty jak Windows. Po wczorajszym dniu moje przekonanie zdecydowanie osłabło. Do dnia wczorajszego na moim dysku dzielnie sprawował się OpenSUSE (na zmianę z Windows oczywiście :)), ale postanowiłem ściągnąć i sprawdzić cóż takiego cudownego oferuje Ubuntu skoro o nim tak głośno.

Po ściągnięciu okazało się, że MS Virtual PC 2007 niespecjalnie chce go uruchomić. Zależało mi na tym, aby nie musieć wypalać płytki i restartować komputera ale skoro los chciał inaczej - trzeba było z nim walczyć. Nagrałem Ubuntu na płytę.

Przy bootowaniu systemu z płyty przywitało mnie logo Ubuntu z ładnym paskiem postępu na dole - nie trzeba chyba specjalnie długo się zastanawiać skąd taki pomysł ^^. Tak czy inaczej, wygląda to zdecydowanie ładniej niż “Mounting local filesystems… [ ok ]“, prawda? Z drugiej strony wadą jest to, że jeśli coś nie działa to nie widać tego przy uruchamianiu systemu i trzeba później przekopać logi. Pamiętajmy jednak, że Ubuntu to system dla użytkownika przesiadającego się z Windows. Takiemu nawet informacja o tym co nie działa i tak by nic nie dała więc ją ukryto

Po uruchomieniu system ubrał się w GNOME - plus dla niego bo to moje ulubione środowisko graficzne. Aby nie tracić czasu, włączyłem Firefox’a z zamiarem pooglądania stronek. Okazało się jednak, że komputer nie jest podłączony do internetu. Mogłem się tego spodziewać. Problem tkwił w sterowniku do bezprzewodowej karty sieciowej. Na początku sądziłem, że nie jest on zainstalowany, ale okazało się, że sterowniki MadWiFi są i nawet działają! Problem w tym, że nie z moją kartą sieciową ^^.

To jednak nie był wielki problem, przy użyciu sterowników windows’owych, ndiswrapper‘a i herbaty uporałem się z tym dość szybko (mam doświadczenie z OpenSUSE - tam w ogóle nie było sterowników). Po uruchomieniu połączenia bezprzewodowego przyszedł czas na sprawdzenie działania filmów i plików muzycznych. Tutaj spotkała mnie wielka niespodzianka. Wszystko działa bez żadnego cudowania. Wystarczy po prostu kliknąć dwa razy na plik z filmem czy MP3 i system uruchamia odpowiedni program i zaczyna odtwarzanie! To jest nawet lepiej niż w Windows, ponieważ nie trzeba instalować programów do multimediów ani kodeków do filmów - wszystko już jest.

Pobawiłem się w systemie jeszcze trochę i postanowiłem go zainstalować. Co ciekawe - nie musiałem nawet uruchamiać ponownie komputera. Na pulpicie znajdowała się ikonka z opisem “Zainstaluj”. Kliknąłem na nią wyskoczył jakiś tam kreator instalacji, w którym wystarczyło właściwie wszędzie klikać “Dalej”. Po wszystkim na ekranie pojawiło się małe okienko (z 20×20px - mówiłem, że małe! :P). To rozpoczęła się instalacja. Problem w tym, że nie wiedziałem ile już zainstalowano i jak długo jeszcze to potrwa. Poszedłem więc odkurzać.

Po skończonym odkurzaniu wróciłem do komputera i ujrzałem komunikat o tym, że system został zainstalowany. Fajnie. Uruchomiłem ponownie komputer i zbootowałem mojego nowo zainstalowanego Linux’a. Znów trzeba było pobawić się z siecią WiFi, ale to krótka chwila. Później rozpocząłem bawienie się systemem Chcąc sprawdzić jak się sprawuje Wine zainstalowałem Unreal Tournament. Oczywiście nie miałem jeszcze sterowników do grafiki więc uruchomiłem go z opcją Software Rendering. Okazało się, że uruchamia się i chodzi jak marzenie! Postanowiłem więc zainstalować sterownik do grafiki. Trochę czasu mi to zajęło, ale to głównie przez moją nieuwagę. Wszystko można było zrobić w 10 minut korzystając z pomocy w internecie gdzie krok po kroku było opisane jak należy zainstalować grafikę.

Później znajomy zapytał mnie jak się sprawuje Wine z grami, więc opowiedziałem mu o UT. Poprosił mnie abym sprawdził czy Starcraft pójdzie. Sprawdziłem. Poszedł. Wystarczyło go normalnie zainstalować i wszystko śmiga jak należy. Później sprawdziłem jeszcze Heroes Of Might And Magic III - moją ulubioną wersję z całej serii. Także chodziła bez zarzutu.

Podsumowując, Ubuntu Linux jest godnym polecenia systemem dla każdego. Myślę, że kilka udogodnień nie będzie przeszkadzać zagorzałym linuxowcom skoro wszystko nadal da się zrobić w konsoli, a jest to niewyobrażalne ułatwienie dla każdego przeciętnego użytkownika komputera. Nie muszę już chyba wspominać o tym, że Ubuntu jest systemem darmowym.

Wyszukiwanie w Menu Start a’la Vista

Ostatnim razem kiedy otworzyłem sobie menu Start->All Programs cały ekran został zasłonięty przez kilkukolumnową listę programów, które mam zainstalowane na dysku. Nie trudno się domyślić, że znalezienie jakiegoś programu w tym bałaganie graniczy z cudem. Nawet jeśli dane są posortowane to i tak niewiele daje ponieważ nie zawsze wiemy na jaką literę zaczyna się folder zawierający interesujący nas program.

Zatęskniłem wtedy do cudownego rozwiązania z systemu Windows Vista, w którym po wciśnięciu przycisku Start wystarczy wpisać jakąś frazę, a on znajdzie nam w mgnieniu oka żądany program. Kluczową sprawą w takim wyszukiwaniu jest aby fraza była wyszukiwana w nazwie pliku w taki sposób, że użytkownik pamiętając jakąś tylko którąkolwiek część tej nazwy może otrzymać to czego oczekuje. Takie wyszukiwanie można przeprowadzić z pomocą wyrażenia regularnego: “.*fraza.*”.

Pomyślałem, że fajnie byłoby stworzyć program, który działałby na podobnej zasadzie. Postanowiłem ograniczyć wyszukiwanie tylko do menu Start. Po decyzji o napisaniu programu pozostaje oczywiście wybór narzędzia, którego użyję. Do wyboru miałem trzy: Microsoft Visual C++ 2008 Express Edition, Borland C++ Builder, oraz Microsoft Visual C# 2008 Express Edition. Dodatkowo MSVC++2k8EE znam, ale programowanie okienek w nim jakoś mi nie leży. BCB jest fajne do tworzenia programów, ale ma niesamowicie ubogie możliwości. Pozostał więc MSVC#2k8EE. Tutaj sprawa też nie miała się najlepiej ponieważ w życiu nie napisałem nic porządnego w C#. Nie byłem pewien czy dam radę, ale postanowiłem sprawdzić. W końcu jeden nieukończony projekt w tą czy w tą to i tak bez różnicy przy tak dużej ich liczbie (tych nieskończonych)

Po kilku godzinach kodowania, przeszukiwania internetu i maksymalnego wykorzystania inwencji twórczej, powstał program, który można już przedstawić. Nie działa on jeszcze w pełni poprawnie, ale większość jest.

Jak wiadomo - w menu Start znajdują się głównie linki do programów, a nie same programy. Jest to pewien problem ponieważ, z linków trzeba było jakoś wydobyć informację na temat tego co pokazuje. Na szczęście w C# okazało się to być całkiem proste. Jednak nie zawsze jest tak fajnie. Większość plików i programów działa bez zarzutu, jednak niektóre z nich nie chcą się uruchomić w ten sposób, a inne pokazują okienko o błędzie i możliwości wysłania tegoż do MS.

Uruchamianie realizowane jest przez taki kod:

WshShellClass wshShell = new WshShellClass();
IWshShortcut link = (IWshShortcut)wshShell.CreateShortcut(filePath);

//wshShell.Exec(link.TargetPath);
System.Diagnostics.Process.Start(link.TargetPath, link.Arguments);

Rozwiązanie z Process.Start() działa również dla plików nie będących plikami wykonywalnymi. Po prostu pliki uruchamiane są w domyślnych programach. Problem pojawia się ze skrótem do znanego programu Skype, który jako TargetPath ma taki oto ciąg:

C:\WINDOWS\Installer\{5C82DAE5-6EB0-4374-9254-BE3319BA4E82}\Skype.ico

Widocznie jest to jakiś inny rodzaj linku ponieważ, kiedy sprawdzam właściwości skrótu w miejscu Target okienko adresu jest nieaktywne i wpisane jest tam jedynie Skype 3.6.

Nie mam pojęcia w jaki sposób sobie z tym poradzić niestety.

 BTW:  Jaką piękną mamy wiosnę! Chyba zaraz pójdę na sanki!

Jak tymczasowo pozbyć się argumentu funkcji?

Dzisiaj wpadłem na pomysł jak można tymczasowo pozbyć się argumentu z funkcji, bez komentowania jej za pomocą /**/. Przykładowo, mamy wywołanie funkcji:

jakas_funkcja( argument1, argument2, argument3 );

Załóżmy, że argument drugi jest wskaźnikiem i chcemy go chwilowo ustawić na NULL bez usuwania samego argument2. Naturalnym byłoby zastosowanie komentarza, ale dzięki specyfikacji C++ można to zrobić jeszcze fajniej ^^

jakas_funkcja( argument1, (argument2,NULL), argument3 );

I o co w tym chodzi? Otóż kiedy program dotrze do drugiego parametru funkcji, natrafi na wyrażenie (argument2, NULL). Niezależnie od tego jaki by nie był argument2 wynik takiego wyrażenia jest zawsze wynikiem ostatniego “pod-wyrażenia” - czyli w tym wypadku NULL. Dlatego też do funkcji zostanie przekazana wartość NULL. Później jeśli już chcemy przywrócić argument2 do łask - wystarczy wywalić “,NULL” i można zostawić samo “(argument2)” bo ten nawias już i tak nic nie zmienia, a w przyszłości możemy go znów wykorzystać do tego samego celu

Niby nic, a czasem przydatne - zwłaszcza jeśli argument2 jest wywołaniem jakiejś funkcji i chcemy aby się ona wykonała, ale chwilowo nie chcemy przekazywać wyniku tej funkcji do jakas_funkcja().

Wpadłem na ten pomysł właściwie przed chwilą, ale to głównie dzięki mojemu profesorowi prowadzącemu wykład z C, który zwrócił mi uwagę, na fakt, że wartością całego wyrażenia - jeśli mamy kilka przecinków - jest zawsze to po ostatnim przecinku.

Podsumowując - nawet z 8-letnim doświadczeniem z C++ warto chodzić na wykłady z C (poza tym to świetna okazja, żeby sobie coś zakodzić przy okazji słuchając muzyki i od czasu do czasu wykładowcy ;P)

Distortion Mesh

Pomyślałem, że fajnym pomysłem byłoby dodanie do AGE obiektu o wdzięcznej nazwie Distortion Mesh. Już po nazwie łatwo się domyślić do czego może służyć ten stwór ^^ Zresztą i tak większość wie co to jest nawet bez zbyt głębokiego zastanawiania się

 Tak czy inaczej - czyli, aby notka nie była za krótka - napiszę co to mniej więcej jest. Distortion Mesh można sobie przetłumaczyć na: “siatka zniekształcenia”. Na rysunku poglądowym obok widać przykładową siatkę wielkości 4×4. Cały trick teraz polega na tym, że jeśli przesuniemy jeden z punktów (zielone kropki ^^) to obrazek zostanie zniekształcony tak, aby część obrazka odpowiadająca temu punktowi nadal była pod nim. To tak jakby przykleić te punkty do gumowego obrazka i potem poruszając punkty rozciągać obrazek.

Jeśli chodzi o napisanie czegoś takiego - myślę, że najprostszy sposób będzie, jak zawsze, najlepszy. Zakładając, że chcemy mieć siatkę KxW (K - ilość kolumn; W - ilość wierszy). Wystarczy stworzyć tablicę K*W wierzchołków i początkowo rozłożyć je równomiernie na teksturze przypisując im odpowiednie koordynaty i pozycje. Później wystarczy już tylko przesuwać punkty i cieszyć się jak dziecko z otrzymanego efektu.

Myślę, że nie powinno to zająć specjalnie dużo czasu - o ile metoda, którą sobie wymyśliłem zadziała wystarczająco dobrze

No to idę kodzić.

Programowanie Niskopoziomowe - MARIE

Na ostatnim wykładzie z systemów operacyjnych pojawiła się MARIE (Machine Architecture that is Really Intuitive and Easy). Bardzo przyjemnie słuchało się o tym, że programiści nie musieliby już przepinać kabli na wielkich ścianach aby dodać 2 liczby, jednak sposób programowania tej maszyny - na dzień dzisiejszy - daleko odbiega od jej nazwy. Głównym problemem jest tutaj część: “Intuitive and Easy”. Mam swoje zdanie na temat intuicyjności i prostoty programowania

Tak czy inaczej. Nie udało się uniknąć starcia z Assemblerem MARIE. Po szybkim zapoznaniu się z nim od razu zauważyłem, że Assembler, którego używa się w dzisiejszych komputerach jest wręcz językiem wysokiego poziomu Programowanie MARIE nie jest strasznie trudne, ale dość męczące. Tym bardziej, że na wykładzie dostaliśmy zadanie napisania programu sumującego n pierwszych wyrazów ciągu Fibonacciego.

Oczywiście na rozgrzewkę trzeba było napisać sobie kilka programów. Przykładowo program do dodawania dwóch liczb pobranych od użytkownika wygląda tak:

	Input
	Store 	TMP
	Input
	Add	TMP
	Halt
TMP,	DEC	0

Napisanie programu sumującego n pierwszych liczb ciągu Fibonacciego zajęło mi dobre kilka godzin, ze względu na to, że ciężko było się w nim połapać. Obowiązuje tu zasada: “Jeśli napisany kod nie działa jak należy, zamiast naprawiać - napisz go od nowa.”, którą oczywiście właśnie wymyśliłem.

Ogromnym utrudnieniem programowania tej maszyny jest fakt, ze nie daje się dodawać ani odejmować stałych bezpośrednio w kodzie. Trzeba je ręcznie zapisywać w kodzie. Przykładowy kod zwiększający N o 1:

	Load	N
	Add	ONE
	Store	N
	Halt
N,	DEC	0
ONE,	DEC	1

Nie ma także instrukcji do mnożenia więc programowanie czegoś bardziej złożonego jest raczej trudne ^^ Tak czy inaczej, muszę się przyznać, że podobała mi się ta zabawa w programowanie Undergroundowe